…… Афтад ба ғарибиву ба кас банда шавад

Русҳо сагро дӯсти инсон медонанд. Дар ҳақиқат ҳам саг дӯсти вофодор аст. Соҳибашро, ки ба вай як бурдаи нон ва ё устухон додааст, ҳеҷ гоҳ фаромӯш намекунад ва як умр вафодораш мемонад. Посбонӣ мекунаду соҳибашро ҳифз медорад. Вале тоифаи инсонҳое ҳастанд, ки дар вафодорӣ саг аз онҳо волотаранд. Ин тоифа инсонҳо ба монанди Кабирианд, ки дар обу хоки тоҷик ба воя расидаанду имрӯз хок ба чашми тоҷик мепошанду онҳоро таънаву мазаммат мезананд. Худ бехабар аз он, ки охир, як замонҳо дар ҳаминҷо буданду ба воя расидаанд.

Аслан нафаре, ки дар ҳақиқат ба халқаш, зодгоҳаш дилаш месӯзад, дар ҳамин ҷо истода, барои ободии кишвараш камари ҳиммат мебандад. Вале Кабирӣ ва ҳаммаслаконаш аз хориҷа истода, теша ба решаи мо мезананд.

Муҳиддин Кабирӣ, ки худро тавоно магирад, заррае дар вуҷудаш вафову раҳм надорад ва бо амалҳои бадаш дини мубини исломро низ сиёҳ карда истодааст. Вай сӯйистифода аз дини мубини ислом корҳои палидеро ба анҷом мерасонад, ки хатто шуниданаш нафратовар аст.

Ин нохалафи беору номус кирдору рафтораш бад кардани номи мубораки Тоҷикистони азиз аст. Танҳо дар назди хоҷагони хориҷӣ пинҳон шудану бо супориши онҳо амал карданро рисолати хеш дониста, ҷавононро бо роҳи бад бурданист. Ҳамеша ҳарфхои шавқату вафоро вирди забон меораду аммо вуҷуди нопокаш заррае раҳму шафкатро надорад. Ин ҳилаҳои нохалафро мо, мардуми тоҷик медонем ва нисбати ӯ нафрат дорем. Вай инсонест, ки бо баҳонаҳои гуногун ба ҷанозаи модараш ва дертар дар ҷанозаи падараш иштирок накард. Ин омил аз он дарак медиҳад, ки Кабирӣ ба модар ва падараш меҳру муҳаббат надорад ва аз ӯ умеди вафо кардан нашояд. Моро лозим аст, ки аз як гиребон сар бароварда, нагузорем, ки ин гуна нохалафон номи миллати тоҷик, шаъну шарафи моро паст зананд. Беҳуда ҳам нагуфтаанд:

Лаънат ба касе, ки аз Ватан канда шавад,

Афтад ба ғарибиву ба кас банда шавад.

Биоишаи Назар

Add comment


Security code
Refresh