Терроризм хатари ҷиддӣ ба амнияти давлат

Сарнавишти миллат дар ҳама давру замон ба вазъи ҷуғрофӣ, иҷтимоӣ, сиёсӣ, ахлоқӣ, иқтисодӣ, фикрӣ ва фарҳангӣ вобастагӣ дошт.

Кӯшишҳои тақсимоти нави ҷаҳон дар байни давлатҳои қудратманд аз солҳои 90-уми сада ХХ оғоз гардида буд ва то имрӯз идома дорад. Он ҷаҳони муосирро ба як бӯҳрони шадиди сиёсию иқтисодӣ кашида, боиси торафт дар ин замина вусъат ёфтани амалҳои террористӣ  гашта истодааст.

Ин падида, яъне терроризму экстремизм дар ҷаҳони ислом дар шакли тезу тунд сурат гирифта, боиси вайрон шудани амну субот дар ин ё он кишвар шуда истодааст. Барои расидан ба ин ҳадаф давлатҳои абарқудрат мекӯшанд, бо ҷалби ҷавонони ноогоҳ вазъиятро ноором созанд.

Баъзе нохалафони аз илму фарҳангу хираду фаросати инсонӣ бехабар миллати тамаддунофари бостонии моро бадном карданӣ шуда, ба роҳи ифротгароиву зиштиву фасод мераванд ва ҷони худро зери хатар мегузоранд. Чунин ашхос набояд фаромӯш кунанд, ки хиёнат ба Ватану миллат хиёнат ба падару модар ва фарзанду бародару хоҳар аст. Афсӯс, аз кӯтоҳандешӣ ин афрод ба қадри гузаштагони бофаросату нектинат ва тамаддунофару нексиришти хеш намерасанд.

Барои пешгирӣ аз паҳншавии ин падидаи даҳшатбор ифротгароӣ хусусан мо - омӯзгорон, падару модарон, зиёиёни кишварро зарур аст, ки наврасону ҷавононро дар рӯҳияи худшиносӣ, ҳувияти миллӣ, ватандӯстӣ тарбия намоянд.

 Нарзӣ Салоҳиддин,
мудири кафедраи забон ва адабиёти тоҷики
Донишгоҳи давлатии Хуҷанд

Add comment


Security code
Refresh