Вокуниш ба хиёнаткорони Ватан

Имрӯзҳо ҷомеаи  ҷаҳониро чун вабои аср амалҳои терористию экстремистӣ ба ларза овардааст. Ин сабаб гардидааст, ки тероризм ва гурӯҳу ҳаракатҳои ифротӣ боиси ташвишу нигарониҳои олам гардидааст.

Ҳар насли имрӯзаи соҳиби ақли солиму хиради волоро зарур аст, ки  нисбат ба ин амалҳои номатлуб борикбинона изҳори ақида ва ибрози назар намояду бетарафиро зоҳир нанамояд. Зеро ин вабои аср ҷомеаи имрӯзро чун тори анкабут печидааст.

Мисоли аз инҳо фаъолияти ҳизби мамнӯъгашта ТЭТ ҲНИ  мебошад. Бо баробари фаъолияти ғайриқонунӣ доштан, ки дар охир чун парда аз ниқоби аъзоён, раёсат, роҳбарони ҳизб бардошта шуд, таърих нишон дод, ки фаъолияти ин ҳизбу гурӯҳи манфиатхоҳ танҳо бо истифодаи мафҳуми исломи пок мехостанд нақшаҳои ғаразноки худро амалӣ намоянд.

Яке аз поягузорон, иштирокчиёни фаъоли ҷангӣ шаҳрвандӣ, ки ибтидои солҳои 90-уми садаи бистум ҷомеаи тоҷикони соҳибистиқлолро фаро гирифта буд, ин таъсис ва фаъолияти ғайри қонунии  ҲНИ  буд. Ин ҳизби мамнӯъгардида, дар ибтидои солҳои 1992-1997 дар Ҷумҳурии Исломии Афғонистон амал намуда, баъд аз имзошавии созишномаи истиқрори сулҳ ва ризояти миллӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон чун ҳизби сиёсӣ аз нав ба қайд гирифта шуд. Таърих нишон дод, ки фаъолияти ин ҳизб танҳо мақсади “ният”-ҳои нопоки худ буд. Раёсати ин ҳизб дар охир бо сарварии шахси ватанфурӯш Муҳиддин Кабирӣ, ки имрӯзҳо чун фирорӣ ватани аҷнабиёнро макони зисти худ интихоб кардаасту ба қадри пораи нон, қатраи обҳои мусаффои Тоҷикистони биҳиштосо нарасида, ҳатто аз он ҷойҳо ҳам ором наистода, мехоҳад ба амну осоштагии мо монеа эҷод кунад. Албатта ҳамаи ҷонканиҳои вай хизмат ба “хоҷагон”-и худ аст, ки “сарпарастон”- мехостанд бо пардохти маблағҳои ҳангуфт сулҳи моро халалдор намоянд. Ин буд, ки бо супоришу маблағгузориҳои ин гурӯҳи “манфиатхоҳон” аз ҷумла аз ҷониби Эрони исломӣ чеҳраҳои шинохтаи илму маърифати мо дар солҳои ҷанги шаҳрванди кушта шуда буданд. Инҷо суоле ба миён меояд, ки онҳо чӣ мехостанд? Бигзор ба ин савол аъзоёни собиқ ҳизби  ҲНИ ва роҳбари собиқи он чун М. Кабирӣ ба мардуми тоҷик ҷавобе гӯянд. Рӯирост ба аҳли мардуми тоҷик тариқи садо ва симо, рӯ ба рӯ сӯҳбат намоянд. Афсӯс наметавонанд! Зеро амалҳояшон ғайриқонунӣ буд ва онҳо чун гуреза берун аз ин марзу бум ҳастанд.

Аз ин рӯ мо мардуми Ҷумҳурии Тоҷикистонро, ки аҳли исломем ва 99% аҳолии моро мусулмонон ташкил медиҳанд, ҳамеша чун таблиғгари исломи ноб бошем. Зеро Ислом чун дини пок тараннумгари ростиву накӯкорӣ, инсондӯстиву муҳаббат, хайру садақа ва меҳанпарастӣ аст. Дини ислом қатлу куштор, бӯҳтону тӯҳмат, кинаву адолат, ғоратгариву тухми низоъро коштанро маҳкум менамояд.

Мо бояд шукронаи истиқлолият, якпорчагӣ, ваҳдат бошем ва ин сулҳи ноёбро чун неъмати бебаҳо ба насли ояндаи хеш боқӣ гузорем.

М.АМИНҶОНОВА,
мудири кафедраи забони давлатӣ
ва забонҳои хориҷӣ н.и.ф. дотсент

Add comment


Security code
Refresh