Абармарди сулҳофар

 Имрўз ҷомеаи Тоҷикистон Президенти Ҷумҳур мўҳтарам Эмомалӣ Рахмонро ҳамчун роҳбари инсонгаро мешиносад ва барои хеш кашф кардааст. Зеро мақсад, марому рисолаташ сулҳу субот ва обод кардани Ватан аст. Ў дар ҷодаи барқарор намудани сулҳу ваҳдати миллӣ дар кишвари азизамон ва ба андешаи миллӣ табдил додани он саҳми беназир гузоштааст.

Имрўз дар таърихи ҷаҳони муосир мактаби сулҳи тоҷикон басо ибратомўз буда, ба худ назир надорад ва оғози ин мактаб ва густаришу такомулёбии он ба туфайли хидматҳои шоиста ва беназири фарзанди фарзонаи халқ, Қаҳрамони Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон роҳандозӣ мегардад. Маҳз хираду маърифати фитрии ў буд, ки Тоҷикистон дар байни қувваҳои гуногун талошу мубориза бурда, ҳокимиятро ба даст овард; оташи ҷанги шаҳрвандиро фурў нишонд ва фазои эътимоду боварӣ, якдигарфаҳмӣ ва заминаҳои оштии миллии ҷомеаро ба вуҷуд овард; дар баргузории ислоҳоти сиёсӣ, ташаккули пояҳои давлатдорӣ, ташкили нерўҳои мусаллаҳи миллӣ ва қувваҳои сарҳадӣ, барои ба вуҷуд овардани заминаҳои иҷтимоии ислоҳоти иқтисодӣ, ташаккулёбии сиёсати хориҷии кишвар саҳми ва носутуданӣ гузошт.

Нуқтаи баландтарин дар фаъолият ва роҳбарии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон комилан ба анҷом расидани раванди бозгашти фирориёни иҷбори буд, ки обрў ва манзалати ўро дар арсаи ҷаҳонӣ баланд бардошт ва сабабгори ҳамчун ташаббускори иқдомҳои созанда эътироф гаштани Тоҷикистон дар арсаи байналхалқӣ гардид.

Бояд зикр кард, ки маҳз бо хиради гирову чашмгир ва ташаббуси бебоконаи ў хавфи аз байн рафтани Тоҷикистон ва тақсимшавии миллат нигоҳ ва пешгирӣ карда шуд. 12 декабри соли 1992. Соли фаромўшношуданӣ барои миллат ва шахсан худи ман аст. Зеро ба сари кишвари азиз фоҷиаи даҳшатбор омада буд ва маҳз шуҷоат ва эътимоди комили ин фарзанди дар ҳақиқат дилсўзу ғамхори миллат буд, ки хирадро зевари хеш ороста, дар чунин шароити мураккабу муташанниҷ барои барқарор намудани сулҳу амният муроҷиатнома қабул кард ва дар назди ҳукумат ва халқ иҷрои вазифаҳои мубрами зеринро ҳатми арзёбӣ намуд:

а) ба таври таъҷилӣ барқарор намудани фаъолияти идоракунии маҳаллӣ
б) барқарор намудани сохтори мақомоти ҳифзи ҳуқуқ
в) барқарор намудани фаъолияти корхонаву муассисаҳо ва инкишофи муносибатҳои иқтисодӣ
г) баргардонидани гурезаҳо ва таъмини ҳаёти осудаи онҳо

Абармарди фарҳрехтаи миллат, Ҷаноби Олӣ Эмомлаӣ Раҳмон дар охири Муроҷиатнома бо эътимоди қавӣ ва азму иродаи қатъӣ изҳор дошт, ки “Ман ба ҳар яки Шумо дар давраи барои Ватан хеле душвор муроҷиат карда, ба ақлу заковати Шумо, ки ворисони фарзандони барўманди тоҷик ҳастед, бовар мекунам. Ман қасам ёд мекунам, ки тамоми донишу таҷрибаамро барои дар ҳар хона ва ҳар оила барқарор шудани сулҳ равона карда, барои гул – гулшукуфии Ватани азизам садоқатмандона меҳнат мекунам. Барои ноил шудан ба ин нияти муқаддас агар лозим шавад, ҷон нисор мекунам, чунки ман ба ояндаи неки Ватанам ва ҳаёти хушбахтонаи халқи азияткашидаам бовар дорам”.

Маҳз назари нек ва эътимоди комили Сарвари давлат ба ояндаи кишвар буд, ки имрўз Тоҷикистон гул – гул мешукуфад ва шукуфта истодааст. Гумон мекунам, ки эътимод ва боварӣ ба мардум буд, ки ягонагию ваҳдат дар Тоҷикистони азиз тантана кард. Бунёд кардани ҷомеаи инсондўстонаву демократӣ ҳадафи ягона ва арзишманди мо буду ҳаст. Зеро ин андешаҳо аз меҳвари фаъолияти давлатӣ ва сиёсии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон, ки ба бунёди давлати дунявӣ, демократӣ ва ҳуқуқбунёд асос гузоштааст, бармеояд. Таъин ва рўи кор омадани Ҳаракати ваҳдати миллӣ ва самараи неки талошҳои мардуми кишвар барои сулҳ ва ваҳдати миллӣ бо роҳбарии хирадмандонаи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон падидаи неки ҳаёти ҷамъият дар охири асри ХХ маҳсуб ёфта, далели он аст, ки андеша ва кору пайкори Савари давлат дар масоили ваҳдат, сулҳу субот, оромиву якдигарфаҳмӣ миёни тамоми қишри ҷомеа ҳамовозӣ ва дастгирӣ пайдо намудааст.

Вобаста ба ин мехоҳам бигўям, ки мо, зиёиён, бояд аз фаъолияти беназири сулҳофари Президенти кишвар мўҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бардошт, натиҷагирӣ ва сабақ гирифта, дар ҳаёт мавқеи фаъоли шаҳрвандиро, ки оганда аз ғояҳои олӣ ва ҷовидона – сулҳ, ваҳдат, худшиносии миллию ватанпарастиро дар дилу шуури наслҳои нав ҷой намуда, арзишҳои пешқадами умумибашариро дар ҷомеа тарғиб намоем. Алалхусус, дар давраи ҳозира, ки ғояҳои олии башардўстона тақозои ҳаёт ва зарурати зиндагӣ ба шумор меояд.

Хидматҳои Ҷаноби Олӣ Эмомалӣ Раҳмон барои миллат ва заҳмати содиқонаи ў барои инсоният аст. Аз ин рў, ҳаётномаи ў тимсоли хизмати беназири фарзанди фарзона ба нафъи халқу Ватани хеш мебошад.

Воқеан, Президенти кишвар Эмомалӣ Раҳмон аз ҷумлаи шахсиятҳоест, ки барояш сулҳу адолат ва сиёсат муродифи якдигаранд. Ў дар ҳақиқат шоистаи унвони баланд Қаҳрамони Тоҷикистон аст, зеро маҳз қаҳрамонӣ, фидокорӣ ва ҷасорату матонати ў буд, ки имрўз мо дар мамлакати озод, демократӣ, ҳуқуқбунёд, соҳибистиқлолу биҳиштосо умр ба сар мебарем. Меҳри ў дар ошёни баландтарин – дили халқ маскан гузидаву маъво гирифтааст.

Зеварой Бобоева
устоди ДДХ ба номи академик Б.Ғафуров

 

 

 

Add comment


Security code
Refresh