Тарки одат балои ҷон!

Табиати сайёра мӯъҷизаи нотакрор асту асрори зиёдеро ниҳон кардааст ва башарият тадриҷан ҷузъ бо ҷузъ бархе аз сирҳои табиатро кашфу аён карда истодааст, ки баҳри беҳтар кардани ҳаёти инсон равона гардидааст. Дар ин радиф илми табиатшиносӣ исбот менамояд, ки баъзе хислату хӯи фард ирсӣ асту баъзеи дигараш пайдошуда, ки мансуби ҳамон фард ё гурӯҳи алоҳида бошад.

Исботи ин далели илмиро дар ҳарзагӯию иғвоангезии навбатии наҳзатиёни нобакор дар нисбати воқеаҳои рӯзҳои охир дар Афғонистони ҳамсоя метавон мушоҳида кард. Кабирии ватангадои мунофиқ бо ҳамроҳии Муҳаммадиқболи бешараф бидуни таҳлилу тамкин аз ҳаракати “Толибон” ҷонибдорӣ кардаву ононро парчами адолату озодӣ мехонанд ва соддадилу беғашро ба сӯи онҳо даъват мекунанд. Аввало, ин амали наҳзатиён ғаразе дорад, ки дар саҳнаи сиёсат вуҷуд доштани онҳоро гувоҳӣ диҳад. Ҷиҳати дигари муғризии Кабирии маккор хушомадгӯию тамаллуқ ба “Толибон” аст, ки дар сиёҳкориашон эҳтимол дастгирӣ ёбанд. Баъдан, бо даъватҳои маккорона ҷавонони озодандеши тоҷикро гумроҳ созаду побанди кишани “Толибон” созанд.

Ҳамагон аз меҳри хосаи Муҳаммадиқболи бешараф ба халқи афғон (хусусан, баъзе қумондонҳо?!) хабардоранду маҳкум менамоянд ва аз зиёдшавии сафи чунин ҳамҷинсгароён дар хавотиранд. Тааҷубовар он аст, ки наҳзатиёни палид бо сардории Кабирии фосиқ бешарафиро маҳкум накардаву баръакс Муҳаммадиқболро сухангӯи беҳтарин дониставу алҳол ҳама якҷоя рӯй ба сӯи “Толибон” овардаанд. Сабаби чунин ҳол чӣ бошад? Ё Муҳаммадиқбол лаззати ҳамҷинсгароиро ба ҳамсафонаш фаҳмонидаву дар фазои пуртаззоди Аврупо ҳамаи наҳзатиён аъзои ҷомеаи ЛГБТ гаштаанд? Ё худ дар арафаи анҷоми ин амаланд? Вагарна, ононро чӣ зарурате бошад, ки “Толибон” – ро ҷонибдорӣ кунанду ба пайравӣ даъват намоянд? Эҳтимол меравад, ки барои нафароне, ки Ватан фурӯхтаву мазҳаб ивазкарда ва хиёнатпеша чунин кирдору рафтор хулқи одатӣ асту аллакай ба ирсияташон ҷой шудааст. Ин палидони нобакору ландаҳурони занмиҷоз дигар қудрату тавоноии ҷавонмардиро эҳсос карда наметавонанду чун хазандаи заҳрнок танҳо заҳрзанию заҳрпоширо метавонанд.

Охир ин “бечорагон” чӣ илоҷ доранд? Ҳол он, ки кӯрнамакиву носипосӣ, палидию бешарафӣ, иғвоангезиву дасисабозӣ ва амалҳои дигари номатлуб дар организми онҳо одат шудаасту дигаргун шудани онҳо ғайриимкон аст. Нисбати чунин наҳзатиёни заҳҳокӣ мақоли ҳикматомези “тарки одат балои ҷон” раво асту боқӣ баҳодиҳии амалҳои нопокашонро аз қумандонҳои ҳаракати “Толибон” мунтазир бошанд. Зеро, ифротӣ ифротгароро дар шаби торик ҳам мешиносанду қаробат пайдо мекунад. Боқӣ ҳаволаи ин тоифаи палидон ба Офаридгору даъват аз ҷавонони кишвари соҳибистиқлоламон, ки ҳушёру зирак бошанду гумроҳу фирефтаи суханҳои бофтаю торҳои анкабути наҳзатиён мешаванд!

Мукофоти амали муғризон аз Яздони пок!

Собиров М.С.
-дотсенти кафедраи экология ва ҳифзи табиати факултети геоэкологияи 
МДТ “Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров”

Add comment


Security code
Refresh