Аз рушди Тоҷикистон мухолифин дар ҳаросанд

Ҳамаи мо медонем, ки хоинони миллат ва хоҷаҳои хориҷии онҳо ҳанӯз аз нақшаҳои нопоку ғарзноки худ, ки ибтидои солҳои 90-ум доштанд, даст накашидаанд.

Чуноне ки мардуми кишвар  огоҳанд, дар ҳақиқат дар  кишварамон давоми солҳои соҳибистиқлолӣ дастовардҳои бузург ва созанда ба миён омаданд, ки  дили ҳар як шахсро ба ояндаи дурахшону зиндагии шоиста фаро мегирад. Бовуҷуди он, ки  таҳдидҳои зиёд ба амнияти ҷаҳонӣ хатар эҷод мекунанд ба мисли зуҳуроти хатарзои терроризму экстремизм, мавҷудияти бемориҳои сироятӣ ба мисли COVID-19, гармшавии иқлим  тамоми манотиқи ҷаҳонро таҳдид мекунанд.Ҳатто давлатҳои абарқудрат дар мубориза бар зидди ин зуҳурот дар танҳоӣ коре карда наметавонанд.

Дар ҳамин гуна вазъият баланд шудани дараҷаи зисти мардуми кишвари маҳбуби мо баланд гардида  даромади пулии аҳолӣ 10% афзуд, ки  ин дастоварди бузург аст.

Аммо хоинони миллат, пайравон ва роҳбарияти ТТЭ ҲНИ зери сарпарастии Кабирӣ  бо дастури хоҷагони хориҷияшон ҳанӯз ҳам даст аз аъмоли бади хеш набардоштаанд. Ҳанӯз аз рӯи ҳамон нақшаҳои нопоке, ки дар ибтидои солҳои навадуми асри гузашта доштанд, амал карда, мехоҳанд тухми нифоқу тафриқа парокананд. Аз ин рӯ, ҳар кадоми мо, хосса ҷавонон, бояд беш аз ҳар вақти дигар ҳушёру зирак бошем.

Боиси  хурсандист, ки дигар ҳатто дар ҳамон шабакаҳои иҷтимоӣ низ тинату аҳдофи нопоки ин хоинон ошкор шуда истодааст ва аксари корбарон ба онҳо лаънат мефиристонанд.

Дар соҳаи саноат, кишоварзӣ, илм, фарҳанг ва дигар самтҳои муҳим кишвар дастовардҳои нодирро сазовор гардидааст. Аз ҷониби Ҳукумат баҳри рушди тамоми соҳаҳо дастгириҳои зиёд шуда истодааст.

Аз ҷумла, дар ҳафт соли охир ҳаҷми умумии даромади буҷети давлатӣ аз 14,6 миллиард сомонии соли 2014 то 23,6 миллиард сомонӣ дар соли 2020 афзоиш ёфт, дороиҳои низоми бонкӣ аз 311 миллион сомонии соли 2000–ум ба беш аз 26 миллиард сомонӣ дар соли 2020 расонида шуданд, ки барои рушди дигар соҳаҳо имкониятҳои васеъро фароҳам меоваранд.

Хоинони миллат ин дастовардҳоро нодида мегиранд, аҷибтар аз ҳама, онҳо худашон кайҳо пай бурдаанд, ки дигар мардуми тоҷикро бо ин роҳ фиреб дода наметавонанд. Дасисабозиҳое, ки солҳои навадум анҷом доданд, ҳанӯз фаромӯш нашудаанд, дар ин баробар, аз вартаи ҷанги шаҳрвандӣ берун омадани Тоҷикистон, истиқрори сулҳ, таъмини якпорчагӣ, аз бунбасти коммуникатсионӣ раҳо гардидани кишвар ва заминаи мусоид ба рушди кулли бахшҳои ҳаётан муҳим низ ҳамешагӣ дар хотираи халқ боқист. Хоинони миллат ҳанӯз ҳам аз аҳдофи нопоки худ даст кашиданӣ нестанд. Аммо фикри пучу хоми хоинони давлату миллат ҳеҷ гоҳ амалӣ нахоҳад шуд.

Б.ҳ.Олимов,
н.и.т., дотсент, мудири
кафедраи муносибатҳои байналхалқии ДДҲБСТ

Add comment


Security code
Refresh