13 April 2018

Анҷумани III минтақавии шартномабандӣ

13 апрели соли равон дар маркази таълимии Бонки миллии Тоҷикистон дар шаҳри Гулистон Анҷумани III минтақавии шартномабандӣ – 2018 ба кори худ шурӯъ намуд, ки дар маросими ифтитоҳи он Раиси вилояти Суғд Раҷаббой Аҳмадзода иштирок ва суханронӣ намуд.

Анҷуманро муовини Раиси вилоят Анвар Яъқубӣ ҳусни ифтитоҳ бахшид. Раиси вилоят зимни суханронии хеш меҳмонони Анҷуманро ба вилояти Суғди бостонӣ хайрамақдам гуфта, аз ҷумла, доир ба вазъи ҳаёти иқтисодӣ – иҷтимоии вилоят, дастгирии давлатии соҳибкорӣ, робитаҳои судманди минтақавӣ ва имкониятҳои мавҷуда дар самти тавсеаи ҳамкорӣ дар соҳаҳои мухталифи вилоят ҳарф зад.

Читать далее

Дӯст доштани Ватан аз имон аст!

Инсон бидуни садоқат ба Ватан дохили пазироии дигар анвои меҳру муҳаббат буда наметавонад. Меҳри Ватанро аҳли маърифат бо меҳри модар дар як саф гузоштаанд. Агар модар инсонро ба олам оварда, тарбия кунад ва ба муҳиту оила ҷалб намояд, Ватан рӯҳия ва камолоти инсонро парвариш дода, дигар арзишҳои волои инсониро бар он зам менамояд.

Ҳар инсон, хусусан ҷавонон бояд барои дӯст доштани Ватан корҳои неку аъмоли баҳри ҷомеа манфиатбахшро анҷом диҳанд. Фаромӯш набояд кард, ки инсон дар назди Ватан баробари доштани ҳуқуқ ва озодиҳо ӯҳдадориҳо ва масъулиятҳои бузурге ҳам дорад. Яке аз ҳикматҳои ибратомӯзи дини поки Ислом чунин аст: «Дӯст доштани Ватан аз имон аст».

 Инсони некбахт натанҳо Ватанашро дӯст медорад, балки барои ободонӣ ва аз фитнаҳо нигоҳ доштани он саъю талош намуда, бо душманони он мубориза мебарад. Паёмбари Худо (с) мефармоянд: «Ду чашм ҳаргиз дар оташи дӯзах намесӯзад, яке аз тарси Худо гиря мекунад, дигаре дар роҳи дӯст доштани Ватан миҷа таҳ накарда, хидмат мекунад».

 Ватандӯсти асил ҳам зодгоҳ ва ҳам ватани бузургашро дӯст медорад, онҳоро аз ҳам ҷудо намесозад.

Моро зарур аст, ки ба қадри меҳнату заҳматҳои шабонарӯзии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, ки бо хиради волояшон дар кишвари мо сулҳу суботро таъмин намуданд, бирасем. Ҳушёриву зиракии сиёсиро аз даст надиҳем, фирефтаи гурӯҳҳои фитнаҷӯву иғвоангез нагардем.

 Гурӯҳҳои бадхоҳ барои амалӣ сохтани нақшаҳои худ аз дини Ислом сӯиистифода менамоянд, то ба нияту ғаразҳои худ ноил шаванд. Чунин намунаро мо дар амалҳои ташкилоти террористии ҲНИТ кайҳо мушоҳида намудаем.

Дар асл ҳам иғвоангезон ва гурӯҳҳои иртиҷоӣ мехоҳанд дар кишвар нооромӣ созанд, аммо бадхоҳу душман ҳаргиз ба мақсад нарасидаасту оқибат бадном гардидааст.

 Аз ин рӯ, вазифаи ҳар як шаҳрванд ҳимояи Ватани худ чӣ дар хона, чӣ дар сарҳад мебошад. Фарзандони худро бояд дар ҳамин рӯҳия, дар арҷ гузоштан ба ҳуввияти Ватан тарбия намоем. Садоқати баланди ватандӯстиро дар ниҳоди онҳо бипарварем.

Абдулазиз ШУКУРОВ

Читать далее

Алҳазар, аз кирдори ифротгароён!

Ёдовар шудану ҳар факту далелро дар қиёс овардан воқеаро нишон медиҳад. Солҳои навадуми қарни гузашта аз бетартибӣ ва бесарусомониҳо истифода карда, дар кишварамон фаъолияти ҳизбу ҳаракат ва ташкилоту гурӯҳҳои иртиҷоӣ, аз ҷумла Ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон зуҳур кард ва бо иғвоҳои худ аз байн рафт.

Ҳизби иғвоангез аз бенизомӣ истифода карда, ба таври пӯшида амал ва сафашро аз ҳисоби ҷавонҳои сустирода, ноогоҳ афзун месохт. Баъзе ашхоси ноустувор бар ивази гирифтани маблағи ночиз дину имону виҷдони худро фурӯхта, оқибати амалашонро наандешида, ба гурӯҳҳои террористӣ шомил мешуданд. Алҳазар, аз кирдорҳои манфуру ҳалокатовари ифротгароён ва террористон, онҳоро маҳкум менамоем. Аксар медонанду огоҳанд, ки дар даврони шӯравӣ ҳатто, чопи китобҳои динӣ мумкин набуд. Имрӯз бо шарофати соҳибистиқлолӣ тамоми шароит барои ба ҷо овардани рукнҳои дини мубини Ислом фароҳам оварда шудаанд. Бо ибтикори Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон китоби Қуръон бо ҳарфҳои кириллӣ дастраси мардум карда шуд ва Тоҷикистони азизамон оҳиста – оҳиста рӯ ба тараққӣ ниҳода, корҳои ободиву созандагӣ вусъат ёфтаанд. Баҳри аз бунбасти коммуникатсионӣ баромадан, ба истиқлолияти энергетикӣ расидан, ноил гаштан ба таъмини амнияти озуқаворӣ ва боздоштани сатҳи пасти зиндагӣ қадамҳои шоиста гузошта шуданд. Ба мардум 75 ҳазор гектар замин дод шуд, ки сарчашмаи фаровонии рӯзгори онҳо гашт.

Аммо баъзе ашхоси ношукру роҳгум ҳастанд, ки ҳамаи ин дастовардҳоро нодида гирифта, ба гурӯҳҳои экстремистиву тундгаро шомил шуда, ҳаёти худро барбод дода истодаанд. Мо - сокинони кишвар як мазҳаб дорем, ин ҳам бошад, Имоми Аъзам аст, ки гузаштагони мо асрҳо онро риоя кардаанд. Аммо баъзе ҷавонон равияҳои дигарро қабул намуда истодаанд, ки ин, албатта, аз ноогаҳии онҳост.

Имрӯз Тоҷикистон дар арсаи ҷаҳон соҳиби обрӯву нуфузи баланд гашта, бо меҳмондӯстию сулҳофарӣ, ҳунармандиву хушкорӣ мавқеи хос дорад.

Набӣ Ҷумъа,
 шаҳри Истаравшан

Читать далее

Омилҳои аз байн рафтани ҲНИТ

Тавре ба ҳамагон маълум аст Ҳизби Наҳзати Исломии Тоҷикистон  4 декабри соли 1991 ташкил карда шуд. Баъди баста шудани Созишномаи умумии Истиқрори Сулҳ ва ризоияти миллӣ  ин ҳизб дар Ҷумҳурии Тоҷикистон иҷозат дода шуда, фаъолияти худро аз 28 сентябр соли 1999 ва 15 октябр соли 2003 он ҳамчун ҳизби сиёсӣ  ба фаъолият  шурӯъ намуд. Ҳарчанд он бо мақсади ҳимоя намудани якпорчагии давлат, ҳифзи истиқлолияти сиёсӣ, фарҳангӣ ва иҷтимоии ҷорӣ шуда бошад ҳам, дар солҳои  охири фаъолияташ маълум гардид, ки ба гурӯҳҳои хусусиятҳои  террористию шароити содир намудани ҷиноят фароҳам меовард.

Аз рӯи нишондодҳо маълум гардид, ки  танҳо дар 5 соли охир 45 нафар аъзои   ҲНИТ ҷиноятҳои вазнини  ногуфтаниро содир намуданд.

Раиси бахши ҲНИТ дар ноҳияи Рашт Давлатов Ҳусниддин зери ҳайати дастаи террористии «Ҷамъияти Ансоруллоҳ»  таҳти роҳбарии Давлатов Аловуддин бо тахаллуси  «Алии Бедакӣ»  ва Раҳимов Абдуллоҳ  соли 2010 дар водии  Рашт боиси куштори 25 нафар хизматчиёни  ҳарбии  Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон  гаштааст.

Дигар  ҷинояте, ки  ба қайд гирифта шудааст, чанде аз фаъолони ин ҳизб аз шаҳри   Исфара Шарипов Муккарамхӯҷа,  Шарипов Муссаямхӯҷа ва Турсунов  Абдумубин, моҳи январи соли 2008 фаъолони ташкилоти террористии «Ҳизби Исломи Туркистон»  Қайюмов Абдуфаттоҳ ва Бобоев Абдухолиқро бо яроқҳои оташфишонӣ   мусаллаҳ намуда, барои сордир намудани  куштори    афсари милитсия  ва дигари  ҷиноятҳои  махсусан вазнин   шароит фароҳам намуданд, ки дар ин  бора мақомоти  ҳифзи  ҳуқуқ  корбарӣ  намуда  истодаанд. 11 авгусити соли 2017 5 аъзои ин ҳизб  Саидов  Д,  Фозилов Д, Ҳоҷимуродов Т ва Абдуллоев Ҷ  барои боз ҳам оташи иғвою фитнаро баланд намудан ва бо мақсади халалдор намудани ҳаёти  осоиштаи  мардум ва тарсониданӣ аҳолӣ дар назди  кӯпруки деҳаи Чашмаи 1 шаҳри Норак Парчами  ташкилоти ин ҳизбро  бо номи  «Давлати Исломӣ»  овехтанд. Чунин   амали  оид ба ҳолати  афрохтани парчами   «ДИИШ»  дар ноҳияи Шаҳритӯс  низ ба чашм расида буд, ки дар мавриди он  тафтиши кормандони   ҳифзи   ҳуқуқ идома дорад.

Ҳамчунин   ногуфта  намонад,  ки  Назарзода А.М  ки аз вазифаи дар ӯҳдаи доштааш  сӯистифода  намудан (собиқ муовина  вазири  мудоифа)  бо  ҳампешагони худ, ки 12 нафарро ташкил   медод,  аз  ҳисоби шаҳрвандони ғайринизомӣ навбатдории  нуқтаи назорати  гузаргоҳи Вазорати мудофиа ва қисми ҳарбии №17  615-ро  беяроқ гардонида, ба бинои Вазорати мудофиа ва қисми ҳарбии мазкур ғайри қонунӣ ворид шуда, яроқҳои оташфшон сару либосҳои ҳарбӣ  ва лавозимоти ҷангиро мусодира намудаааст.   Инчунин Назарзода   ва пайравонаш муовини   Вазири мудофиа  Ҷумҳурии Тоҷикистон генерал-майор  Саидзода Бобоҷон ва командири қисми ҳарбии №08050-ро дар Вазорати мудофиа  ғайриқонунӣ аз озодӣ маҳрум сохтанд. Баъди ин воқеа боз чандин қисмҳои ҳарбиро   талаву  тороҷ намудааст.

Аз тарафи мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва мақомоти дахлдор чунин шахсони ифратгар  дастгир шуда, ҷазо муқаррар карда шудааст. Лекин  ташвишовару ва хатаровар будани амалҳои ин гуна  ашхос ҳар як касро бетараф гузошта  наметавонад,  зеро, тавре огоҳ ҳастем, моҳи августи соли сипаригашта воқеаи дар шаҳри Риполи Испания  ба вуқӯъ омада аз ин гуфтаҳо далолат мекунад. Гуфта  шудааст, ки ммоми масҷид  дар шаҳри Риполи Испания  дар амалҳои  террористӣ   даст. Созмондиҳандаи ин амалҳои  террористӣ, ки замоне барои вайрон кардани қонунҳои марбут ба муҳоҷират дар зиндон буд ва дар он ҷо бо чанд тан террористон ба тамомои  аъмоли террористии моҳи марти соли 2004 дар шаҳри Мадрид шиносоӣ  пайдо намудааст. Дар он террорҳо, ки дар чанд вагони қатор анҷом дода шуд, ки беш аз 190 нафар кушта ва қариб 1000 нафар маҷрӯҳ гаштаанд. Тибқи гузориши расонаҳо дар амали террористи дар маркази Барселона 15 нафар кушта зиёда аз 130 нафар захмин гаштанд. Ин амалӣ ғайри инсони ҳам монанди садҳо ҷиноят дигари террористон бо номи Худо бо нидои «Аллоҳу Акбар» ба иҷро расидааст. Ин ҷо боз воқеаҳои зиёдеро овардан мумкин, аст,  лекин мақсади мо бо баён намудани чунин амалҳо ва сабаби  аз миён рафтани ин ҳизбро ба  шумо хонандагони гироми равшан намудан аст.   

Дар  ягон ҷои  китоби муқаддаси Қуръон оварда нашудааст, ки қатл куштор, зино ва  буҳтон раво дониста шуда бошад, танҳо ин гуна ифротгароён мехоҳанд бо номи Худо ва китоби муқаддас-Қуръон амалҳои зишту нопоки худашонро амалӣнамоянд. Аз ҳар як хонандаи гиромӣ ҳамчун омӯзгор хоҳиш дорам, ки  бештар  аз расонаҳои  хабари огоҳ бошанд, зиракии сиёсии худро ҳифз намоянд, бештар рӯ  ба илму ҳунар оваранд, китобҳои илмию оммавӣ  мутолиа намоянд, аз андарзҳои бузургон баҳравар шаванд.

М.СОДИҚОВА,
омӯзгори Коллеҷи тиббӣ
шаҳри Хуҷанд, ба номи Ю.Б.Исҳоқӣ

Читать далее

Саҳм дар рушди Ватан фарз аст!

Терроризм ва экстремизм маҳфумҳоест, ки имрӯз сари он кулли ҷомеаи башарӣ андеша карда истодааст.

Чи хеле, ки ба ҳамагон маълум аст, маънои аслии экстремизм, ки ифротгароӣ ва ошӯбу исёнгарӣ маънидод мешавад, пас худи экстремист шахсест, ки дар ҷомеа фаъолияти якравию тундравона дошта, мехоҳад, ки дар ҷомеа шӯру балво ва нооромиро роҳандозӣ намояд. Мутаассифона аксарияти чунин шахсон бештар аз номи дини мубини Ислом мақсадҳои нопоку амалҳои зишткоронаи худро амалӣ намудан мехоҳанд.

Террористон ба он ақидаанд, ки мақсаду мароми нопоки худро ба тариқи зӯроварӣ, куштор, тарсу ваҳм ҷорӣ намоянд. Аввал онҳо он шахсонеро роҳгум карданӣ мешаванд, ки ҷавон ҳастанд. Дигар ин ки аз дини мубуни Ислом бархӯрдор бошанд. Дар ин гуна фурсатҳо ақида ва фикру андешаи онҳоро заиф гардонида, нақшаҳои худро таҳрезӣ ва оҳиста – оҳиста онҳоро ба сафар кардан моил менамоянд ва ба ҳар гуна роҳу васила мехоҳанд, ки андешаи онҳоро дигар намуда, ба сафари “оянда” – и онҳо ёрӣ диҳанд.

Афсӯс, ки дар чанд соли охир дар баъзе кишварҳои Ғарб амалҳое  ба вуқӯъ омада истодааст, ки боиси қаҳру ғазаби мусулмонони олам гаштааст. Масалан, сӯзонидани китоби муқаддасӣ Қуръон аз тарафи роҳбари Бадкеши масеҳӣ Тери Ҷонсони амрикоӣ, амали нодуруст ва гунаҳгоронаи даниягӣ Курт Вистергард, ки акси (сурати ҳаҷвӣ) хаёлӣ офаридани Паёмбари Ислом Муҳаммад (с) – ро дар НЮ – Йорк дар шакли бомба офаридааст ва боз дигар амалҳои нафратангез нисбати китоби муқаддас ва пайғамбари Ислом боиси нафрати кишварҳои исломӣ гаштааст.

Аз як тараф ин амалҳо, амалҳои масхараомез нисбати дини Ислом бошад, аз тарафи дигар нигоҳ кунем, байни мусулмонон ва масеҳиён андохтани шӯру иғво мақсади баъзе роҳбарони америкоӣ мебошад. Вақте  шӯру ғавғо зиёд мешавад, оташи ҷанг низ аз он аланга мегирад ва ин метавонад боиси ҷанги байни кишварҳо гардад.

Як чизи дигарро қайд намуданӣ ҳастам, ки имрӯз аксарияти мардуми Тоҷикистон ба мақсади кору тиҷорат  дар Русия муқимӣ гаштаанд, то зиндагии худро таъмин намоянд, лекин дар баъзе ҳолат ба ҷои фоида зараровар шуда ҳам метавонад, зеро, ин чиз имконият медиҳад, ки ҷавонон барои сафар намудан ба дигар кишварҳои Ховари Миёна  бе мамоният сурат гирад.  

Шароиту имкониятҳое, ки барои адо намудани фарзҳои  исломӣ имрӯз дорем, дар замони Шӯравӣ надоштем. Таҳлилҳо  исбот мекунад, ки дар Ҷумҳурии Тоҷикистон 24 масҷиди марказӣ, 325 масҷиди ҷомеъ, 3334 масҷидҳои панҷвақта амал мекунад, ки он дар тӯли 70  соли даврони Шӯравӣ ин миқдор вуҷуд надошт. Ин нишондод ба ҳисоби миёна ба 2000 нафар аҳоли 1 масҷид рост меояд. Яъне аз ин хулоса бармеояд, ки ҳар кас дар доираи фароизи исломиро метавонанд бемамоният иҷро намояд.

Аз ин хотир ҷиҳати ба ҷо овардани шукронаи соҳибистиқлолии кишвар ба ҳизбу ҳаракатҳои мамнӯъ шомил нашавем. Дар рушду нумӯи Ватани азиз саҳми худро гузорем.

 Муборак СОДИҚОВА,
омӯзгори коллеҷи тиббии

шаҳри Хуҷанд ба номи Ю.Б.Исҳоқӣ

Читать далее

Камолотро зи вақти боамал биҷӯй!

Ҳар як нафар қадру қиммат ва мақому мавқеи вақтро дар зиндагӣ, пешрафти ҳаёти шахсӣ ба таври гуногун арзёбӣ менамояд. Баъзе нафарон нисбат ба гузаронидани вақт бепарво ва гурӯҳи дигар бодиққат муносибат намуда, онро самаранок барои расидан ба комёбӣ истифода мекунанд.

Дар зиндагии баъзе аз ҷавонон як одати баде, ки барои дуруст ва самаранок истифода бурдани вақт монеа шудааст – ҳамеша ба забон овардани ибораҳои маъмулии «вақт надорам», «вақтам нашуд», «корам бисёр аст» худро гӯё осуда медоранд.

Аз назари донишмандон дар рушди шахсият ва пешрафти ҷомеа мақоми самаранок истифода бурдани вақт хеле бузург аст. Ҷои онро ягон омили дигар гирифта наметавонад. Муваффақияти инсон аз чигунагии истифодаи вақт вобастагии бениҳоят калон дорад. Бинобарин имрӯз вақти он расидааст, ки нисбат ба вақт ва истифодаи он таҷдиди назар намоем. Вақт сармоя аст, вале он сармояи беохир нест. ҳама чиз ҳад ва интиҳои худро дорад, аз он ҷумла фурсатҳои зиндагӣ.

Барои вақтро самаранок истифода бурдан танҳо ба нақша гирифтани вақт кофӣ нест, балки лозим аст, ки қадам зад, амал намуд ва ҳар рӯз корҳои муҳимро ба анҷом расонид.

Дар ҷомеаи тоҷик ба масъалаи вақт ва чи гуна истифода бурдани он дар байни мардум як зумра андешаҳо мавҷуданд. Мисоли он ибораҳои «вақт рафт - нақд рафт», «кори имрӯзаро ба фардо магузор» мебошанд. Дар ҳақиқат вақт дар рушди инсон нақш ва ҷойгоҳи назаррас дорад.

Таҷрибаи ҷаҳонӣ нишон медиҳад, ки ҷомеаи ҷудогона, кишварҳое, ки ба дастовардҳои баланди илмиву эҷодӣ ва иқисодиву молиявӣ расидаанд, он ҷомеаву давлатҳоеанд, ки вақтро бисёр устокорона ва самаранок истифода намудаанд. Тамоми он нафароне, ки имрӯз ба сарват, дастоварди илмӣ, мансабҳои баланд ва дар ҷомеа ба ҷойгоҳи муносиб расидаанд, шахсоне ҳастанд, ки аз рӯи нақша, мақсаднок ва ҳадафмандона вақт ва фурсати зиндагии хешро истифода бурдаанд. 

Бинобар ин диққат додан ба ҳар як дақиқаву соат, рӯзу моҳ, солу  фурсатҳои қиммати зиндагӣ имкон фароҳам меорад, ки шахс мунтазам ба сӯи муваффақият, зинаи нави рушд ва дастовардҳои назаррас ҷаҳд карда, ба орзуву мақсадҳои хеш бирасад.                                                   

Дар зиндагӣ бисёр корҳое ҳастанд, ки агар имрӯз онро анҷом надиҳем, пагоҳ иҷрои он амал шояд номумкин гардад. Ба қавли шоири зиндаёд Лоиқ Шералӣ “Ба қадри обҳои ҷорӣ мебояд расид имрӯз, ки рӯзе хушку ҳам мағшуш хоҳад шуд”. Обҳои ҷорӣ ҳамин вақтҳои рафтаистода мебошанд, ки хоҳ ба қадри он расем ва ё нарасем, он ҳатман ба охир мерасад. 

Аз ҳамин лиҳоз, дар давраи ҷавонӣ, вақте қуввати зиёд ва иродаи шикастнопазир дорем, моро лозим аст вақти дар ихтиёри хеш доштаро бо андешаи солим барномарезӣ ва барои амалӣ кардани он талош намоем.

Шӯҳрат САИДЗОДА,
устоди Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ,
бизнес ва сиёсати Тоҷикистон

Читать далее

Ҳақиқат ин воқеият аст!

Таърих гувоҳ аст, ки дар муҳлати начандон тӯлонии соҳибистиқлолӣ халқи тоҷик тавонист ба муваффақиятҳои назаррас ноил гардад. Шукрона аз он дорем, ки тақдири Тоҷикистон ва мардуми он ба дӯши абармарди фозилу доно, оқилу дурандеш Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ- Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аст.  Мардум бо шукргузорӣ ва ифтихормандона дар ободониву пешрафти кишвари соҳибистиқлол кору пайкор доранд.

Вале ба ин нигоҳ накарда, баъзе афроди ношукр бо амалҳои ғайриқонунии худ тинҷию оромии Ватанамонро халалдор сохтанианд ва нияти ноором кардани авзои сиёсии Тоҷикистонро доранд. Ин амалро Ҳизби мамнӯи Наҳзати Исломии Тоҷикистон ният мекарду оқибат бадному роҳаш баста шуд.

Мақсади аъзои он  на ҳифзи ҳуқуқи мусалмонон, балки резонидани обрӯи онҳо мебошад.

Дар натиҷаи ҷанги бемаънии бародаркуш, ки маҳз бо дасти хоҷагони хориҷии ин ҳизб сурат гирифт, зиёда як саду панҷоҳ ҳазор нафар шаҳрванди  Тоҷикистон  ҷони худро аз даст доданд. Мардуми зиёд ба Афғонистони ҷангзада аз тарси ҷон ва номуси зану фарзандҳояшон фирор карданд. Шукри беадад, ки бо ташаббуси Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ - Пешвои милллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон гурезаҳо ба Ватан баргардонида, дар Тоҷикистон сулҳу субот ва оромӣ ҳукмфармо шуд.

Роҳбарон ва аъзои ин ҳизб имрӯз хабар надоранд, ки вазъияти сиёсии Тоҷикистон орому сокинони кишвар атрофи Сарвари арзандаи худ, Пешвои милллат, ҷамъ омада, ҳаёти осоиштаву осудаҳолона мебаранд. Имрӯзҳо кишвари мо дар марҳалаи созандагию бунёдкорӣ қадамҳои далерона дорад. Тоҷикистони имрӯз дарахти пурсамарро мемонад, ки меваҳои рангинаш мардуми бонангашро  дар ҷаҳон машҳур гардонидааст. Ин ҳақиқат ва аслият аст.

Аммо  ҳар сокинони кишвар бояд дар назар дошта бошад, ки душманони миллат аз ниятҳои гаразноки худ ҳанӯз ҳам даст накашидаанд ва кӯшиш доранд, ки ба ҳар роҳ байни мардум иғво андозанд. Аз ҳамин рӯ, шаҳрвандони ҷумҳурӣ ҳушёриро аз даст надода, нагузорем, ки ягон шахс фирефтаи доми душманони миллат дар дохил ва беруни кишвар гардад. Дар замони муосир, тарбияи насли ояндасоз аз мо, омӯзгорон ва тарбиятгарон боз ҳам масъулияти ҷиддиро тақозо менамояд. Мо бояд ба ҳар як донишҷӯ дар самти тарбия алоҳида корбарӣ карда, онҳоро дар рӯҳияи хештаншиносӣ, ватандӯстӣ ва пос доштани дастовардҳои Истиқлолияти миллӣ тарбия намоем.        

Д. АБДУЛЛОЗОДА,
дотсенти кафедраи баҳисобгирии муҳосибӣ

ва аудити Донишгоҳи давлатии Хуҷанд,
ба номи академик Бобоҷон Fафуров

Читать далее

ФАРҲАНГИ МИЛЛӢ ДАР ҲИФЗИ ДАСТОВАРДҲОИ ИСТИҚЛОЛИЯТ

Вазифаи пуршарафи ҳар яки мо дар замони муосир аз он иборат аст, ки пойдевори истиқлолияти давлатиро мустаҳкам нигоҳ дорем, ин дастоварди бузурги миллиамонро қадрдонӣ кунем, барои ривоҷу равнақ, пешравӣ ва шукуфонии кишвари азизамон Тоҷикистон, бо меҳнати софдилона ва содиқона, баҳри обрўю миллату Ватани азизамон сайъу талош намоем.

Роҳбари давлат ба масъалаи баланд бардоштани сатҳу сифати таълиму тарбия ва фарҳанги миллӣ дар байни ҷавонон ва наврасон  таваҷҷўҳи хоса зоҳир намуда, хеле бамаврид иброз кардаанд, ки раванди маърифати  сиёсӣ моро водор месозад, ки ҷавонон бояд ба ҳар як падидаву ҳаводисе, ки дар кишварамон ва  минтақаҳои  мухталифи олам  ба вуқўъ меоянд,  баҳои воқеӣ дода тавонанд, мавқеи худ ва манфиати ватанамонро дар ҳама соҳа ҳимоя ва дастовардҳои даврони исиқлолиятро муаррифӣ ва ғанӣ намоянд.

Ҳоло яке аз масъалаҳои муҳим дар раванди пешгирии ҷинояткорӣ, ки ҷомеаи моро ба ташвиш овардааст, муомилоти ғайриқонунии маводи мухаддир, ифродгароӣ ва коррупсия мебошанд. Таъмини мубори¬за бар зидди терроризм ва эк¬стремизм (ифротгароӣ) мутобиқи Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон, Стратегияи миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба муқовимат ба экстремизм ва терроризм барои солҳои 2016 – 2020, Кодекси ҷиноятии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи мубо¬риза бар зидди терроризм», Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи мубориза бар зид¬ди экстремизм (ифротгароӣ)», Консепсияи амнияти миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон, санадҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, дигар санадҳои меъёрии ҳуқуқии Ҷумҳурии Тоҷикистон, инчунин санадҳои ҳуқуқи байналмилалӣ, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон эътироф кардааст, барномаҳои ҷумҳуриявӣ ва нақшаҳои идоравӣ дар ин соҳа ба роҳ монда шудааст. Тибқи созишномаҳои байналмилалӣ Ҷумҳу¬рии Тоҷикистон чораҳои заруриро андешида истодааст, ки дар ҳудуди худ ба фаъолияти террористӣ ва экстремистӣ (ифротгароӣ), ки муқобили манфиатҳои давлатҳо ва шаҳрвандони онҳо нигаронида шудааст, роҳ надиҳад, ба тер¬рористон паноҳгоҳ, фароҳам наорад,  низоми самарабахши муборизаро зидди маблағгузории терроризм ва экстре¬мизм (ифротгароӣ) таъсис дод ва таблиғоти террористӣ ва экстремистиро (ифротгароиро) бо роҳу услубҳои ҳам ҳуқуқӣ  ва ҳам бо тарзу воситаҳои пешқадами иҷтимоию иқтисодӣ ва фарҳангию маънавӣ пешгирӣ карда истодааст. Лекин, имрўз таҳдиди терроризм ва экстремизм (ифротгароӣ), ки  ба хилофи ҳаёти осоишта ва босубот аст, аз байн нарафтааст.

 Аз ин лиҳоз, аз ҷониби мақомоти қонунгузорӣ, иҷроия ва ҳокимияти судӣ, сохторҳои бевоситаи муқовимат бар зидди терро-ризм ва экстремизм (ифротгароӣ), дигар воҳидҳои дар му¬бориза бар зидди терроризм ва экстремизм (ифротгароӣ) иштироккунанда, мақомоти худидораи маҳаллӣ, шахсони мансабдор ва шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон, андешидани тадбирҳои фаврии хусусияти сиёсӣ, ҳуқуқӣ, маънавӣ, ташкилӣ, иқтисодӣ, ҳарбӣ зарур ва ногузир аст, ки барои таъми¬ни амнияти  ҳар шахс, ҷомеа ва давлат равона гарданд.

Мақомоти ҳифзи ҳуқуқи кишвар аз таҷрибаи байналмилалӣ ҷиҳати мубориза бо чунин зуҳурот васеъ истифода намуда, ба механизмҳои байнидавлатии ҳамоҳанги муқовимат ба терроризм ва экстре¬мизми (ифротгароӣ) байнал¬милалӣ шомил шудаанд, то ки ҳама гуна роҳҳои қочоқи яроқ, маво¬ди тарканда дар дохили кишвар ва роҳҳои воридоти онҳо аз хориҷа ба таври эътимоднок баста шаванд. Дар кишвари мо зидди ин зуҳуротҳои хавфноки номатлуб аз тарафи мақомоти ҳифзи ҳуқуқ то ҳол  чораҳои муҳим амалӣ мешаванд.

Ҳарчанд, ки дар ин самт натиҷаҳои мусбат ба даст омада бошанд, ҳам вале то ба ҳол чораҳои андешидашуда, кофӣ нестанд. Фаъолият дар соҳаи муқовимат зидди ҷинояткорӣ ба мусоидат ва ҳамкории тамоми табақаҳои ҷомеа ниёз дорад, зеро ифродгароӣ ва коррупсия ба пояи давлатдории мо зарба зада, ахлоқи ҷомеа, махсусан ҷавононро коҳиш медиҳад.

Барои  тарбияи ҷавонон дар руҳияи ватандустӣ, масъулиятшиносӣ ва  пешгирии ҷинояткорӣ байни онҳо ба мақсад мувофиқ аст, ки дар ҳар маҳал, деҳа, ҷамоат,  ноҳияву шаҳр сабабҳои низоъи иҷтимоӣ муайян ва бартараф карда шаванд. Муҳаққиқон чунин меҳисобанд, ки дар замони муосир дар ахбороти воситаҳои иттилоотӣ яке аз сабабҳои барангезандаи низоъ ҷой дорад. Чунки паҳн гаштани маводи хусусияти зўроварӣ ва бераҳмии махсус дошта, ба тафаккури  ҷавонон  бетаъсир намемонад, ки  дар оқибат онҳо барои ҳалли муноқишаҳои иҷтимоӣ  дар шакли зўроварӣ бештар истифода мешаванд. Ин  гуна муҳит барои ҷалб шудани ҷавонон ба ҳар гуна гурўҳҳои зидди иҷтимоӣ ва экстремистӣ (бетартибиҳои иҷтимоӣ, муноқишаҳо, содир намудани ҷиноятҳои зўроварӣ) шароити ба вуҷуд меорад. Бештари ҷавонони муосир имрўз дар сатҳи пасти дониши маънавию сиёсӣ қарор доранд ва ба назарияи экстремистӣ бо зудӣ бовар мекунанд. Бо ин сабабҳо «падидаҳои нафрату зўроварӣ  дар вуҷуди онҳо ҷузъи ё қоидаи маънавии ботинӣ»  мегардад. Ба монанди миллатчигӣ, маҳалгароӣ, сепаратизм, экстремизм, баъзан ақидаҳои хаёлӣ, ки дар ақидаҳои гурўҳҳои нав ба вуҷуд меояд, аз ҷумла дар ташвиқу тағриботи динҳои ғайрианъанавӣ. 

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон барои ҳамин борҳо қайд кардаанд, ки ба қадри истиқлолияту давлатдории миллӣ расидан, арзишҳои муқаддастарини давлату давлатдориро дарк намудан ва пос доштани онҳо - ин ҳам қарз, ҳам масъулият ва ҳам шарафу номуси ватандорӣ, ҳам ифтихор аз давлату миллати хеш ва  ҳам талошу заҳмати ҳар фарди бедордили ҷомеа баҳри худшиносӣ, маърифат ва фарҳанги волои миллӣ аст. Надонистани сарнавишти таърихии миллати худ, фориғболию бехабарӣ ва носипосӣ нисбати мероси маънавӣ-фарҳангии он, дар интиҳо шахсро ба  инкори ҳақиқати воқеӣ, тамаддуни миллӣ, бегонапарастию қадр накардани қиммати дастовардҳои истиқлолияти миллӣ оварда мерасонад.

Раҳматуллоев А.Э.
устоди ДДҲБСТ

Читать далее

ТЭТ ҲНИТ – ВАБОИ ТАҲДИДКУНАНДА БА АМНИЯТИ МИЛЛАТУ ДАВЛАТ

Айни замон дар Ҷумҳурии Тоҷикистон фазои амну осоиш ва сулҳу суботи комил ҳукмфармост. Барои  кулли шаҳрвандон новобаста аз миллат, нажод, вазъи сиёсӣ ва эътиқоди диниву мазҳабӣ, шароити хуби зиндагӣ фароҳам оварда шудааст. Ин ҳама ба туфайли истиқлолияти сиёсӣ ва ваҳдати миллӣ ба даст омадааст.

Мардуми шарифи кишвар аз ҳадафҳои аслии роҳбарону фаъолони ТЭТ ҲНИТ бохабар гаштанд. Бинобар ин ба дасисаву иғвоҳои беасоси онҳо дигар бовар намекунанд. Мутмаинам, ки аҳли зиёии мамлакат, аз рӯи виҷдон ва ҳисси шаҳрвандӣ амал карда, даъватҳои муғризонаи гурӯҳҳои манфиатҷӯй, моҷароангез ва хиёнаткорро сарфи назар менамоянд ва ба номуси баланди ватандориву ватанпарастӣ иснод намеоранд.

ТЭТ ҲНИТ аз замоне,  ки таъсис ёфт ва ба фаъолият шурўъ намуд, ба ҷузъ ташкили намоишу майдоннишинӣ, моҷароҷўӣ, ниқорталабӣ, қонуншиканӣ, фишороварӣ, таҳдиду зўроварӣ дигар кори “хайру савобе” накардааст. Оқибати майдоннишинӣ, қонуншиканӣ, муқовимати сиёсӣ ба чӣ овард, ҳама медонанд. Вале муассисону сарварон, аъзои ин ҳизб, фаъолони он таърихро зуд фаромўш намуда, худро “мусичаи бегуноҳ”, ҳатто«ҷабрдида», «бечораву» «оҷиз» мешуморанд.

Мутаассифона, чунин шароитҳои хуби фазои маънавиро баъзе аз аъзоёни мамнўъгаштаи Ҳизби наҳзати исломи Точикистон нодида мегиранд. Онхо берун аз кишвар дар манотиқи гуногун бо дастгирии молиявии хоҷагони худ бо ҳар роҳ тафриқаандозӣ  дар байни диндорон мекунанд. Бо ҳаргуна роҳу усулҳо дар фаъолияти худ кўшиш доранд мардумро ба роҳи  ғафлат ва гумрохӣ андозанд.  Дар ин ҷода мақоми иттиҳодияхои динии кишвар бояд бештар  бошад. Онҳо дар фикри манфиатҳои миллӣ бошанд, ки дар ниҳояти кор воситаи муҳиме мегардад дар мустаҳкамшавии сиёсати кишвар. Имрўз масъулияти зиёд бар дўши ходимони дин ва аҳли уламои кишвар вогузошта шудааст. Мавриди дидани аломатҳои ихтилофи бояд чораҷўи намоянд. Онхо дар эътиқод ва пайравӣ кардан ба Куръон, ҳадис ва мазҳаби ҳанафия  ба дигарон намунаи ибрат бошанд. То мардум аз онҳо омӯзанд ва ёд бигиранд.

Кулли мардуми шарифи Тоҷикистон афкору ақидаҳои муғризонаи гурӯҳҳои ифротӣ ва минҷумла ТЭТ ҲНИТ-ро маҳкум менамоянд. Зеро роҳу равиши онҳо бар зидди арзишҳои милливу давлатӣ равона гардидааст.

Ҷабборов Ғ.Н.
устоди ДДҲБСТ

Читать далее

ҲУШЁРИВУ ЗИРАКИИ СИЁСӢ АСЛИҲАЕСТ БАР МУҚОБИЛИ ИФРОТГАРОӢ!

ТЭТ ҲНИТ, ки соли 2015 бо қарори Додгоҳи Олии мамлакат ташкилоти экстремистӣ-террористӣ эълон гардид ва фаъолияти он қатъ гардонида шуд. Аммо ин гуруҳи ҷиноӣ фаъолияти пасипардагии худро бо роҳнамоӣ ва пуштибонии хоҷагони хориҷии худ идома дода, мехоҳад дар Тоҷикистон барои амалӣ намудани нақшаву ниятҳои разилонаи хоҷагони худ саҳм гузорад.

Баҳри ин амали зархариди худ аз онҳо пулҳои ҳангуфтро гирад. Онҳо пулҳои гирифтаи худро бо номи “ёрии башардӯстон”, “ёрии бародарона”, “дастгирии уммати мусалмонон”, “табобатпулӣ” ва ё мисли ҳамин гуна шиорҳо руйпӯш менамоянд. Лек дар асл чизи дигар аст. Ин пулҳо баҳри ба хун оғушта кардани тоҷик ва тоҷикистониён гирифта шудааст. Лек онҳо як чизро намефаҳманд, ки нақшаи онҳо ҳеҷгоҳ амалӣ намешавад.

Таърих ҳеҷ гоҳ хиёнаткориҳои чунин ташкилоти ифротӣ ва фарзандони нохалафи миллатро нахоҳад бахшид. Амалҳои нангини наҳзатиён бо роҳбарии Нурӣ, Ҳимматзода, Давлат Усмон  ва иддае аз чаласаводони зархарид, ки мусалмониро танҳо бо доштани ришу ба бар намудани яктаҳи сафед ва ё сиёҳ дарк мекарданд, ҳеҷгоҳ фаромӯш намешавад. Ҳамин афрод  дар замони ҷанги шаҳрвандӣ Тоҷикистонро ба мотамкада табдил дода буданд. Ин нохалафон бо дастури хоҷагони хориҷии хеш даст ба оташ задани меҳани худ зада, кишвари тозаистиқлолро ба гирдоби ҷангу иғво кашониданд. Дар қалби мардум тарсу ваҳм ва ваҳшониятро бор карда, моликияти онҳоро зӯран соҳиб шуданд. Амалҳои ноҷавонмандонаро дар ҳудуди Тоҷикистон содир намуда, мисли “мусичаи бегуноҳ” дар паноҳи хоҷагонашон панаҳ бурданд. Он замон Нурӣ ва ҳамроҳони хоинаш бо супориши хоҷагони хориҷиашон барои ошкор нагардидани асрори пуштибонии онҳо аз ҳудуди Тоҷикистон ба Ҷумҳурии Исломии Афғонистон кӯч бастанд.

Ҳамагон медонем, ки хисороти ин ҷанги хонумонсӯз беш аз 10 миллиард доллари амрикоӣ буда, ба ғайри он зиёда 150 ҳазор нафар ҳалок ва 1 миллион нафар шаҳрвандони мо муҳоҷири иҷборӣ шуданд. Ин ҳама  мусибат дар Тоҷикистони азиз буд. Хушбахтона, ақли солим ғалаба кард. Бо барқарор шудани вазъи солими сиёсӣ дар мамлакат ва ғалаба намудани сулҳи миллат, бо роҳбарии Пешвои маҳбуби кишвар Эмомалӣ Раҳмон ба андешаву ниятҳои аҳримании гурӯҳҳои тахрибкори наҳзатӣ, барқарор гардидани сулҳу субот дар Тоҷикистон баъдан маълум гардид, ки пуштибонии асосии ҲНИТ кӣ будааст.

Дар телевизиони Тоҷикистон намоиши филмҳои ҳуҷҷатӣ оиди кӣ ва ба чӣ корҳо машғул будани пуштибонони ҲНИТ ва ваҳшонияти ҲНИТ ошкор гардид. Маҳз барои куштани шахсиятҳои маъруфи Тоҷикистон дар замони ҷанги шаҳрвандӣ ба наҳзат хоҷагони хориҷиаш чӣ супоришҳо медодааст. Ҳамзамон, пас аз ташкилоти экстремистӣ-террористӣ эълон гардидани Ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон бори аввал дар сатҳи давлатӣ роҳбарияти давлатҳои хоҷагони пасипардагии онҳо раиси ҲНИТ Муҳиддин Кабириро ва дигар аъзоёни фаъоли онро ба пазируфта, ба онҳо ҷои зисту зиндагонӣ муҳайё намуданд.

Аз ин рӯ, бешак маълум мегардад, ки чамбараки дасти Кабирӣ ва наҳзаташба дасти хоҷагони хориҷиаш буда, майли наҳзатро хоҷагонаш ба кадом самте, ки хоҳанд равон месозанд. Бо дарки ин нукта, бояд таъкид намоем, ки наҳзати наҳс аз ҷониби хоҷагонаш идора шуда, пурра бар зидди арзишҳои миллӣ ва давлатии кишвари Тоҷикистон равона гардидааст.

Моро зарур аст, ки дар мубориза бо наҳзат ва дигар созмону гурӯҳҳои тундраву ифротии тозатаъсис, ки ҳамагӣ фарзандони наҳзат мебошанд зираку ҳушёр буда, ба густариши ақидаи онҳо дар ҷомеаи худ  ба ин нохалафон роҳ надиҳем.

Зеро ингуна хоинони Ватан, миллат ва дину мазҳаб надорад!

Қурбонов Ҳ.

Читать далее